Danas se navršava 33 godine od jednog od najtragičnijih ratnih zločina u regionu koji još nije dobio pravi pravosudni epilog.
Na današnji dan 27. februara 1993. na železničkoj stanici Štrpci u opštini Rudo, pripadnici paravojne jedinice „Osvetnici“, koja je delovala uz tadašnju Vojsku Republike Srpske pod komandom Milana Lukića, presreli su međunarodni putnički voz broj 671 koji je saobraćao na relaciji Beograd–Bar.
Iz voza je nasilno izvedeno 20 civila, većinom Bošnjaka, zatim jedan Hrvat i jedno neidentifikovano lice. Oni su odvedeni i kasnije ubijeni, u jednom od najbrutalnijih zločina tokom rata u Bosni i Hercegovini. Većina ubijenih bili su građani Srbije i Crne Gore, a posmrtni ostaci većine žrtava još nisu pronađeni.
Među 20 civila nasilno izvedenih iz voza Beograd–Bar 27. februara 1993. nalaze se Esad Kapetanović, Ilijaz Ličina, Fehim Bakija, Šećo Softić, Rifat Husović, Halil Zupčević, Senad Đečević, Jusuf Rastoder, Ismet Babačić, Tomo Buzov, Adem Alomerović, Muhedin Hanić, Safet Preljević, Džafer Topuzović, Rasim Ćorić, Fikret Memović, Fevzija Zeković, Nijazim Kajević i Zvjezdan Zuličić, dok je jedno lice ostalo neidentifikovano.
Sećanje na njih i danas je podsetnik na stradanje nevinih civila i potrebu da pravda bude potpuno ostvarena.
Porodice žrtava, nevladine organizacije i građanske inicijative svake godine 27. februara organizuju komemoracije, polaganje cveća i sećanja na žrtve. U 2026. godini prigodni skupovi biće održani u Podgorici i Bijelom Polju, uz izložbe, javne diskusije i programe koji podsećaju na ovaj događaj i pozivaju na pravdu i istinu.
Iako su neki od izvršilaca osuđeni, npr. Nebojša Ranisavljević je dobio 15 godina zatvora, a Mićo Jovičić pet godina kazne pred bosanskim sudom, pravda se i dalje čeka za sve one koji su naredili i organizovali ovaj zločin.
Porodice žrtava godinama traže priznanje statusa civilnih žrtava rata, pravično pravosudno sagledavanje, kazne za sve odgovorne i da se ovaj zločin ne zaboravi, jer bez suočavanja s prošlošću takav bol ostaje neizlečiv.
Ova godišnjica nije samo podsećanje na stradanje 20 ljudi, to je i opomena društvu i institucijama da pravda mora biti ostvarena, da se zločini protiv civilnog stanovništva moraju jasno i javno osuditi, i da se žrtve ne smeju pustiti u zaborav.
